අම්මේ නුඹ Architect

අම්මේ නුඹව

පාගපු හැම එකාම දුන්නේ

වෙනම ගැම්මක්

කෙලවරක් නැතුව රිදවපු හැම

වාරෙම රටාවක්

ජීවිතය ජයගන්න

වාරුවක්...

Mother's Day 2024

හිදැස the Space

 

හිදැස

විටෙක අනන්ත අප්‍රමාණ සාගරයේ ඈත

පෙනෙන නොපෙනෙන ක්ෂිතිජය තරම්

පරතරයක්…

ගව් ගානක දුර හිටියත් මොහොතකින්

සැරිසැරිය හැකි

ළඟපාතක්…

තවත් සමහරවිට ඇලී ගැලී ළඟම හිටියත්

හිතෙන් ලං නොවූ

රික්තකයක්…

පමණක් අවස්ථාවල ජීවිතය අරුත් බර

කරන්න නිසි තැන දී 

ලැබිය යුතු, ලබා දිය යුතු,

පුංචිම පුංචි ඇසට පෙනෙන, නොපෙනෙන

දායාදයක්, වස්තුවක්

නොවෙද...

ජීවිතයට අරුම හතක් | 7 Wonders for Life

 

දකින්න - ලස්සන හැමවිටම

අහන්න - උවමනාවෙන්, දෙසවන් යොමා

ස්පර්ශ කරන්න - සිත් පිරිමදිමින්

රසවිඳින්න - රසාංකුර විතරක් නෙවෙයි සිත, ඇස්, කන් ද පිනවමින්

දැනෙන්න - මුවින් නොකියන හිතක හැඟුම්

සිනාසෙන්න - සතුට බෙදමින්

ආදරය කරන්න - මින් පෙර කවදාවත් නොකර ලෙසින්

ලුණු the Salt

 

ලොකු ලුණු කැටයක තියෙන්නේ ද

තිරුවාණ, මැණික්, දියමන්ති වලට තියෙන

හැඩේට සමාන හැඩයක්. වෙනස ලුණු

පොඩිකර, කුඩුකර, පැකැට්කර

සිල්ලර කඩේ විකිණෙන්නේ...

"කෑම රසකරන්න".

අපායේ හංදිය

හදිස්සියෙම මල පොඩි සිඤ්ඤෝ පරලොව යමින් උන්නෙ...

ඈතින් ලොකු සද්දයක් ඇහෙනවා, හංදිය දිහාට සද්දේ වැඩි වෙනවා, පැහැදිලිව ඇහෙනවා.

ලාබ කරා හාල් ලාබයි...
ලාබයි ලාබයි පොල්...
එන්ඩ, එන්ඩ ලොකු ලූණු තමා ලාබ කරා...

බඩයි පිටයි ඇලෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙන පොඩි සිඤ්ඤෝ ඉනට අත තියාගෙන පැත්තට ඇලවෙලා පොඩ්ඩක් උරහිස පස්සට අරන් බැලින්නම් හන්දියේ වෙළෙන්දෝ පිරිලා, සද්දේ. ඒ අතරින් හීන්දෑරියෙක් මතුවෙනවා...

තක්කාලි ලාබයි, තක්කාලි...

පොඩි සිඤ්ඤෝට පුදුමයි.

ගැඹුරු කටහඬක්! ඕකුන්ට අහුවෙන්න එපා, ඔහේ අපායේ හිටියා ඇති කෙළින්ම යනවා... ඕකුන් හිතූමනාපෙට බඩු විකුණලා අපායට ආපු උන්. ටී බ්‍රේක් එකේ ඇවිත් ලාබෙට විකුණන්නේ අපායෙන් ගැලවෙන්න...

හංදිය අනික් පැත්තේ ලොකූ සෙනඟක්, හරි උනන්දුවෙන් මොනවදෝ අහන් ඉන්නවා.

* මෙය One|Zero|Zero හි වචන සීයේ සීමාවට යටත්ව ලියපු, පල නොවූ කතාවක්

අපායේ හංදියේ හමු වූ බොස් සහ වෙළඳ සේවකයා

පුහ්! මෙච්චර දුරක් ඇවිල්ලත් තවම ඉවරයක් නැහැනේ... හිතූ ඔහු ආ මග හැරී බැලුවේ නළලින් බේරෙන දාඩිය පිට අත්ලෙන් පිහමින්.

ඇවිදින්න පණ නැතිව ඇද, ඇද ඈත එන තම ස්වාමියා දැක්කේ අහම්බෙන් වගේ.

පුදුමයි! ආපහු හැරිලා යන්න තරම් පණක් නැති ඔහු හුන් තැනම නැවතී ගිනියම් බොරළු පිරි පාරේම වාඩි වුණා. තෙහෙට්ටුවෙන් ඇස් ගිලෙන්න වගේ.

ඇයි බොස් මෙහේ?

ඔහේ එකක්වත් තිබ්බයි ඔක්කෝම විකුණලා නේ?

ඇයි? බොස් කිව්වනේ අලුත් ලොට් එක එනවා එකක්වත් තියාගන්න එපා ඔක්කෝම විකුණන්න කියලා.

ඔව්, කිව්වා තමයි, පනහේ ඒවා පන්සීයට දෙන්න පුළුවන්කම තියෙද්දි වෙන මොනවා කරන්න ද?

මොකද වුණේ බොස්?

ඔහේ ඇදගෙන වැටිලා, කස්ටමර් කෙනෙක් 1990 කෝල් කරලා හොස්පිටල් ගෙනිහින්. ඔහේ මළා. ඔහේ කැෂියර් එකත් ලොක් කරලා නැහැ නේ.

මළා, ඉතිං.

ඉතිං තමයි, හොඳ වෙලාවට එකෙක්වත් ඇතුළට ගිහින් නැහැ. බොස් කිව්වේ ටිකක් කේන්තියෙන්.

ඉතිං.

මං ගියේ කෑෂ් කලෙක්ට කරගන්න. සල්ලි ගොඩයි. කිලෝ පහේ අරලිය බෑග් එකකට දාගත්තා. දොර වහගෙන හංගපු ඒවා තියෙනව ද හොයන්න ගත්තා. එච්චරයි මතක, කැරකෙනවා වගේ දැනුණා... දකුණතේ කෆ් එක අතුළෙන් රූටන පණුවෙක් වමතේ දබරැඟිල්ලයි මාපටැඟිල්ලයි අතර හිරකර ඉවතට ඇද දමමින් බොස් කිව්වා.

බලන්න බොස් මංවත් මාස්ක් එකක් දාගන්නේ නැතුවනේ වික්කේ.

යං, යං ඔහේ මෙතැනින් හැරිලා යනවා... හදිස්සියේ ඊතලයක් අරන් ආපු හේවායෙක් බොස්ට කිව්වා.

ඔය ළමයා මේ පාරේ කෙළින්ම යනවා... ඈත පාර දෙපැත්තේ කොළපාටින්, මලින් පිරි පාර අතින් පෙන්නුවා.