ජබාරි ඉන්දියාවේ සංචාරයක යෙදී ඉන්න අප්‍රිකානු සංචාරකයෙක්.
හිරු බසිමින් තිබූ රත්පැහැ ආලෝකය යමුනා ඉවුරේ දිය රැල්ලේ දිලිසෙද්දී, ජබාරි තාජ්මහලේ දොරටුව වෙත දිව ආවේ හති වැටෙමිනි. ඔහුගේ ගමන් කාලසටහන අවුල් වී තිබුණි. එහෙත් තම මුතුන්මිත්තන්ගේ අත්වලින් නිම වූ ඒ ලොව පතළ ශිල්පය නොදැක ආපසු යාමට ඔහුට සිත ඉඩ නොදුනි.
ඇතුළු වූ සැණින් ඔහු නිශ්චලව සිටගත්තේය. සුදු කිරිගරුඬ මත සියුම් මල්වැල්, මැණික් කැටයම්, අහස සිඹින කුළුණු, සෑම අස්සක් මුල්ලක්ම ඔහුව මවිත කළේය. ඔහු ඇඟිලි තුඩින් කැටයම් සෙමින් පිරිමැද්දේය.
“මේ අත්වලට ඇත්තේ කොතරම් දක්ෂකමක්ද!” ඔහු මුමුණා කියුවා.
තම මුතුන්මිත්තන් විශ්වාස කර මේ සිහිනය ඔවුන් අතට පැවරූ ෂා ජහාන් අධිරාජයාටත්, මුම්තාස් මහල් දේවියට තිබූ ඔහුගේ අසීමිත ආදරයටත් ජබාරි හිස නැමුවේය. කාලය ගැන සිහියක් නැතිව ඔහු එකිනෙක මණ්ඩප පසුකර සෙමින් ගමන් කළේ මොහනයට පාත්‍ර වූ අයෙකු මෙනි.
ඔහු පියවි සිහිය ලබනවිට අවට සංචාරකයෝ නොවූහ. අවසන් මුරකරුවාගේ සීනුව පවා නිහඬ වී තිබුණි. සුළඟ නැවතී ගොසිනි. ඔහු සිටියේ කිසිදා නොදුටු දිගු, අඳුරු කොරිඩෝවකය. බිත්ති දෙපස පහන් නොතිබුණත්, අහසින් වැටෙන අන්තිම රතු රැස් තුනීවී ඒ අඳුර තව තවත් ගැඹුරු කළේය.
කොරිඩෝවේ කෙළවර, දශක ගණනාවක් වසා තැබූ බරැති දොරක් විය. එහි දිරාපත් වූ කවුළුවක්වත් නැත. ඒ මොහොතේ ජබාරිගේ පපුව කිසි හේතුවක් නැතිව වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය.
එවිට දොර අතරින් සීතල හුළඟක් ඇදී ආවේය. ඒ සමඟම ඉතා පහත්, වේදනාවෙන් බර කටහඬක් ඇසුණි. එය ඔහුගේම මවු බසින්, ඔහුගේ ගමේ කතා ආරටම විය. ඒ වචන කිසිවෙක් මෙතරම් දුර රටක කිසිදා නොදන්නා ඒවා ය.
“...මගේ අත්... කෝ මගේ අත්, මගේ අත් කොහෙද...?”
ජබාරිගේ ලේ ශීතල විය. දෙපා එක තැනම සිර විය. කෑගසන්නට ඔහු උත්සාහ කළත් උගුරෙන් හඬක් පිට නොවීය.
“...මම මේක හැදුවා... මගේ ඇඟිලිවලින් ඒ මල් කැටයම් කළා... ඒත් දැන්... මට ඇඟිලි නැහැ...”
දොර යටින් තද රතු පැහැති, තවමත් උණුසුම් බව පෙනෙන තෙත් යමක් සෙමින් ජබාරිගේ පාද වෙත ඇදී ඇවිත් තැවරෙනවා දැනුණා. මුළු කොරිඩෝවම ඊයම් සහ ලේ ගඳින් පිරී ගියේය. කටහඬ වඩාත් සමීප විය. දොරේ අනෙක් පස සිට නොව, ඔහුගේ කනට පිටුපසින්ම මුමුණනවා සේ දැනෙන්නට විය.
“...රජතුමා අපට තෑගි දුන්නා... අපේ අත්වලට... මරණය.., මරණය...” විලාපයක් වෙන්නට විය.
එකවරම දොරේ දැවැන්ත ලී ඇතුළතින් ඇඟිලි නැති, ගොරහැඬි අතක් ඉරි ඇඳෙන සද්දයක් ඇසුණි. නියපොතු නැති මස් පිඬු ලීය මත සෙමින් ඇදී යන හඬ, ඒ සෑම ඉරකටම ජබාරිගේ හදවත් ගැස්ම වැඩි වෙමින් පිළිතුරු දුන්නේය.
“...උඹත් ආවා නේද... අපේ ලේ හළපු තැන බලන්න, අපේ අත් සිඳදාපු හැකියාව බලන්න... මට ඔබේ අත් දෙන්න...”
දොර අගුල සෙමින් කැරකෙන හඬ ඇසුණි...
ජබාරි පසුපසට ඇදෙන්නට උත්සාහ කළේය. එහෙත් ඔහුගේ අත් දෙක, ඔහු නොදැනුවම, දොර දෙසට සෙමින් ඉහළට එසැවෙමින් තිබුණි.
ඒ මොහොතේම, අවසන් හිරු කිරණ නිවී ගියේය...
සටහන:
ඉන්දියාවේ තාජ්මහල ගොඩනැඟීමේ දී මුගල් අධිරාජ්‍යයා වන ෂා ජහන් විසින් විදෙස් නිර්මාණශිලිපීන් ගෙන්වා වැඩගත් බව කියවේ. ඒ අතර අප්‍රිකානු වහලුන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් සිටී බවත් කියවෙනවා. තාජ්මහලේ සදා ඉවර වූ පසුව එවන් තවත් එකක් ගොඩනැගීම වලක්වන අදහසින් නිර්මාණශිල්පීන් 22,000කගේ අත් සිඳ දැමුවා කියන දෝෂාරෝපණය තාජ්මහලේ සුදු කිරිගරුඬා අවපැහැ කරන්නක්.
ඉන්දියාවේ තාජ්මහල ගොඩනැඟීමේ දී මුගල් අධිරාජ්‍යයා වන ෂා ජහන් විසින් විදෙස් නිර්මාණශිලිපීන් ගෙන්වා වැඩගත් බව කියවේ. ඒ අතර අප්‍රිකානු වහලුන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් සිටී බවත් කියවෙනවා. තාජ්මහලේ සදා ඉවර වූ පසුව එවන් තවත් එකක් ගොඩනැගීම වලක්වන අදහසින් නිර්මාණශිල්පීන් 22,000කගේ අත් සිඳ දැමුවා කියන දෝෂාරෝපණය තාජ්මහලේ සුදු කිරිගරුඬා අවපැහැ කරන්නක්.
තාජ්මහල නිමා වූ පසුව එදා සිට දොරඟුලු දමා සීල් කර කුටී බොහෝමයක් ඇති බව සඳහන් වෙනවා. ඒ වටා ඇති කතාව අද්භූතජනකයි.
මෙය ජබාරි, අප්‍රිකානු සංචාරකයා හා අද්භූතජනක කුටී කේන්ද්‍ර කරගෙන කළ නිර්මාණයකි.
තාජ්මහලේ පරිසරය කතාවට බද්ධ කරගන්න AI උපකාරය ලබාගත් බව සඳහන් කර යුතුයි.
තවත් හොල්මන් කතා කියවන්න:
- ගල්මල්-Coral: කැරකොප්පු හොල්මන
- බකමූණු කතා: මහරගම ගුරුපාරේ කෝපිකඩේ...
- Hot Chocolate Days: බාලිකාවට ආ භූතයෝ
- ඩ්‍රැකීගේ අඩවිය: සීයා සහ පෙට්ටිය
- කොළොම්පුරේ: සීයා සහ පෙට්ටිය (දෙවන කොටස)
බ්ලොග් පෙට්ටගමෙන් හොල්මන් කතා:
- දුමීගේ කට කහන කතා: මේරි ආච්චි
- සිත් ආර: අබූත
- නිදිගෙ පංච තන්තරේ: යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර හරං කත්වා! - පළමුවෙනි කොටස
- අකුරු: අහිමි සඳ
