සාපලත් පියාපත්

 

අඩ සඳේ කැළුම්

මුවාකර වැහි වලා

වීදුරු කවුළු එකිනෙක පහුකර

කඳෝකිමියෙක් පියෑඹුවා

මගේ කුටියේ අඳුර මකන

ඉටිපන්දම් දැල්ල

සුළඟේ සැලෙනවා

මියුරු දම් දෙසුමක්

කන වැකෙනවා

දැහැන බිඳමින්

මොකෙක් දෝ රූං ගාගෙන

දැල්ලට ඇදෙනවා

වරක්, දෙවරක්

උගේ පණ බේරුවා

බලෙන් දැල්ලට ළංවූ

ඌ කේන්තියෙන් දොඩවනවා

මොහොතකින්,

පියාපත් දැවී අළුවි

පොළොවෙ වැතිරුණා

මෙරුවෙකු නිසසල වුණා...