හිමිදිරියේ නැග එන
කළුවරට ඉඩදී බැසයන
හිරු, දැවුවත් ඉඳහිට
ජීවන කතරට ගෙනෙයි රිද්මයක්.
කොහෙන් දෝ පෙරළාගෙන ආ
සැඩ කුණාටුවක්
අඳුරු වලාවක්
තිබ්බා තිතක්
අවුල් කර පුරුදු රිද්මය,
වෙහෙසය නුහුරු සැන්ඳෑව.
කෙලෝරක නැතිව බැට කන
තිත ද තැලි තැලී
හැඩය වෙනස් වෙලා
හඳුනාගත නොහැකිව,
අවැසිය විරාමයක්
නැවතීමට නොව
තව දුරක් යන්න
ගමන යායුතු…
No comments:
Post a Comment